Ymke maakt al om 7 uur haar eerste geluid, maar in tegenstelling tot de meeste dagen laat ze ons doorsoezen tot 8 uur. We doen rustig aan, pakken in en ontbijten en om 11 uur rijden we de camping af. Het stuk over Mani is het mooiste. Langs de weg staan allemaal muurtjes van stapelsteen, maar hoe dichter we naar Kalamata komen, hoe saaier het wordt. Kalamata kennen we wel. Hier zijn we eerder al eens met het vliegtuig aangekomen en ook het trein- en het busstation zijn voor ons geen onbekende plekken. We halen lekkere warme broodjes die we, als we Kalamata achter ons hebben gelaten, opeten aan het strand bij Petalidi. Na nog een mooie route komen we aan in Finikounda. Onze buren van de camping in Gythio hadden de camping het dichtste bij het dorp aangeraden, daar staan we nu en het bevalt ons prima. Je merkt meteen dat deze camping niet in de ANWBgids staat vermeld: hoewel de camping aardig gevuld is, zijn de Nederlanders op een hand te tellen. Dat was in Gythio wel anders.

NA het opzetten van de tent naar de bar met uitzicht op zee om gewoon even te genieten (voor het opzetten van de tent was hij nog dicht). Dat is tevens een internet-cafe - over de druivenranken hangt een zeil, daaronder staat een computer, printer etc.- en wij bedenken vast hoe we de stukken tekst via de mp3-speler van Peter op internet kunnen zetten.
Voor Ymke maken we weer een “Grieks potje” klaar oftewel een blik Griekse groenten (in dit geval gekookte aubergines in olie). Heerlijk vind ze het, lekker pittig! Wij eten wat brood, tzatziki, olijven, feta en wat voor lekkere dingen we nog meer kunnen vinden.
Als Ymke in bed ligt gaat Peter nog even muziek luisteren met de laptop. En tot onze verbazing is er een draadloze internetverbinding gevonden! Wel een waar je voor moet betalen, maar met meer dan telefoonlijn snelheid. Dus we zetten meteen onze dagboekteksten online, zoals jullie al hebben kunnen lezen. Wat foto’s volgen later (nu?).