Opgestaan, naar buiten gekeken en jawel… bewolkt! En dat is niet het ergste: de tent is nog nat. We staan rustig op en beginnen wat bij elkaar te zoeken. Ymke slaapt nog even in de tent. Als ze wakker is ontbijten we en dan nog de tent inpakken. We hoopten dat hij nog even kon drogen, maar helaas: het gaat zelfs weer regenen! Dus de tent nat ingepakt (Volgens mij is dit uniek in onze Griekenland ervaring). Om kwart voor elf rijden we uiteindelijk van de camping af. We weten welke kant we op willen, richting het schiereiland Mani. We besluiten niet via de “snelweg” te gaan, maar de toeristische route via de bergpas bij Kosmas te nemen. Na een stuk langs de kunst te hebben gereden komen we ineens langs een plas water met riet er omheen, picknickbankjes en bordjes met verschillende soorten vogels erop. We waren er al voorbij gereden, maar zijn gekeerd om een kijkje te nemen. En jawel, het blijkt te gaan om een Natura2000 gebied. In de verte zien we een witte reiger, na enig turen door de verrekijker zien we ook nog wat meerkoeten dobberen en zelfs 2 steltkluten overvliegen. We drinken hier een kopje koffie/melk/fris en rijden weer verder. De hoofdweg voert door een dorpje waar de straat niet breed genoeg is voor 2 auto’s. Gelukkig komen we geen bussen of vuilniswagens tegen. De bergpas die we later over gaan is schitterend! Helaas werkt het weer niet erg mee. En ervaren we de hoogte vooral doordat we de toppen van de bergen naast ons kunnen zien. Het regent steeds. In Kosmas besluiten we daarom niet uit te stappen, maar door te rijden want het is nat en koud. Zonde van dit bergdorpje met terasjes onder de grote plataan op het pleintje. Naar beneden aan de andere kant gaat een stuk makkelijker. Hier is het glooiend. We stoppen in Skala bij een bakker om wat brood te halen. De mevrouw is zo onder de indruk van Ymke dat ze een pak koekjes meegeeft als we de winkel uitgaan. Picknicken zit er niet echt in. We eten onze broodjes langs de kust onder een olijfboom, maar in de auto, op. Het regent…

We willen het schiereiland Mani op, maar er staan geen camping in onze gids en ook niet op onze kaart. We hopen onderweg wat bordjes tegen te komen. Als we bij de grotten van Douro zijn en nog geen bordjes hebben gezien, het aan wat andere toeristen hebben gevraagd en geen positief antwoord hebben gekregen, krijgt Ymke nog een fruithapje in het inmiddels waterige zonnetje. We besluiten terug te gaan richting Gythio. Camping Cronos, waar we al een keer eerder zijn geweest en die niet in de ANWB gids staat, is inmiddels nog verder vervallen dan het al was. Een nieuwe camping ernaast opent later dit jaar. Dus dan nog maar een stukje verder terug. We staan nu op Gythio Bay. Zijn we ook al eerder geweest. Toen hebben we vanaf Gythio de boot naar Kreta genomen…. Nu zetten we in de regen onze tent weer op…